Prinses Irene van Lippe Biesterfeld

Choose your own language

 

Prinses Irene van Lippe Biesterfeld

 

ARTIKEL UIT TROUW

Artikel uit TROUW 22 november 2007 door Koert van der Velde

PRINSES IRENE SPREEKT NOOIT MET BOMEN

Prinses Irene van Lippe-Biesterfeld is sinds het verschijnen van 'Dialoog met de natuur’ veranderd. Ze gelooft in 'verbondenheid' en niet meer in goed en kwaad. En ze heeft nooit met bomen gepraat.
’Ik ben de eenheid van alle zijn steeds duidelijker gaan voelen, in meditatie en in het dagelijks leven”, zegt prinses Irene van Lippe-Biesterfeld.

Sinds ze tien jaar geleden naar buiten trad met het boek ’Dialoog met de natuur’ heeft ze zich ’spiritueel ontwikkeld’. „De stilte heeft zich in mij verdiept. Ik ben daardoor veel sterker geworden. Ik wil een leerling blijven, eentje die ontzettend nieuwsgierig is naar de oerbron.’’
Het valt niet mee om het te verwoorden. Transcendentie, spiritualiteit – wie het benoemt ’blijkt de subtiele wereld niet te raken’.
Toch doet de prinses een poging. „Eenheid van het leven, waarin de natuur een duidelijke plaats inneemt, verbondenheid met mijn eigen kern, met mijn medemens en met al die andere prachtige levende wezens waar we de aarde mee delen.”

Haar ’dialoog met de natuur’ is vaak verkeerd begrepen, zegt prinses Irene. Nee, ze praat niet met bomen, nooit gedaan ook. Tegenwoordig nodigt ze mensen uit om, zoals op haar Zuid-Afrikaanse landgoed, de ’Spirit of the Wild’ te ervaren onder leiding van een ’intuïtieve gids’. „Dan verbinden mensen hun eigen innerlijke natuur met hun omgeving.”
„In Zuid-Afrika loop je tussen stenen van driehonderd miljoen jaar oud. Die hebben de geschiedenis van de aarde in zich. Je kunt daar heel stil bij gaan zitten, en voelen. Er gebeurt dan iets met je. Ze reiken je iets aan.”
Wat dat precies is, valt niet goed in woorden uit te drukken, maar vergelijk het met een ’mooie gele bloem in je tuin, die helemaal openstaat’. „Je ziet haar en je vindt haar prachtig. Deze bloem kan je eraan herinneren hoe fijn het is om ook zelf open te staan, en doet je bijvoorbeeld beseffen dat je jezelf afgesloten hebt.” In die zin is er een dialoog met de bloem. Die spreekt je aan, metaforisch, ’en dat is de kern’. „Door de beleving van contact weet ik dat ik in verbondenheid leef en niet van de eenheid afgesneden ben.”
Heeft de bloem zelf een intentie of is communicatie alleen maar beeldspraak? „Dat weet ik niet”, zegt de prinses. Wel is het bewezen dat bloemen reageren op hun omgeving. „Een kamerplant die aandacht krijgt, groeit beter dan zijn minderbedeelde zusje: dat verpietert."
Irene van Lippe-Biesterfeld heeft altijd al het gevoel gehad, deel uit te maken van ’iets veiligs en liefdevols’. Het is een band ’voorbij het zichtbare en aanraakbare’, met overleden dierbaren ook. „Soms voel ik hen dichtbij.” Voorheen dacht ze dat de oerbron buiten haarzelf lag, „nu, voel ik het ’íets’ dichtbij en in mijzelf aanwezig”.
„Ik ben medeschepper van mijn heden en toekomst, en begrijp nu dat niets op zichzelf staat, maar dat alles met alles verbonden is. Dat u en ik deel uitmaken van de grote symfonie van leven. Dus wat ieder mens waar ook ter wereld denkt en doet, is bepalend voor de toekomst van de aarde en het leven daarop. Ik kijk daarom naar het mogelijke, niet naar het onmogelijke, want waar je je op richt dat voed je, je ontvangt wat je uitzendt.”
Dit is een wet die volgens sommige ’positief denkers’ ook werkt bij het verlangen naar een groot huis of een grote auto. Is die wens niet te plat, te materialistisch?
„We willen allemaal een lekker huis, een fijne auto en op vakantie gaan, en bijna iedereen in Nederland doet dat tweemaal per jaar. Het is iedereen gegund. Daar oordeel ik niet over. Iedereen is zelf verantwoordelijk. Maar je kunt de wet dat je ontvangt wat je uitzendt ook gebruiken om immateriële zaken te bereiken.”

Levert het heen en weer vliegen naar Zuid-Afrika niet veel vervuiling op? Prinses Irene betreurt dat haar, en andere voorvechters van het milieu als Al Gore, zoiets voor de voeten wordt geworpen.
Zij is juist ’optimistisch’. „Ik zie zo ontzettend veel veranderingen, er is een sterke onderstroom van mensen die meer willen dan het economisch gewin, ze willen kwaliteit van leven voorbij bezit. Ook op het technische vlak gebeurt er veel. Er komen schonere auto’s en lichtere vliegtuigen aan. Dat zijn positieve veranderingen. Maar de vraag is: vanuit welke levenshouding wordt dat gedaan?”
De oudste zuster van koningin Beatrix voegt zich bij hen die ’duurzaamheid zien in termen van blijvende kwaliteit van leven’. „Dat vraagt wat van ons mensen. Technische oplossingen zijn niet genoeg. Het betekent dat ieder van ons werkelijk leeft vanuit een wereldbeeld van verbondenheid. Ik noem het de binnenkant van duurzaamheid.”
Daarbij passen geen opgestoken vingertjes. „Iedereen maakt zijn eigen afwegingen. Soms voelt iets gewoon niet goed, dan weet je dat het niet klopt.”
Terugkijkend op de tien jaar sinds het verschijnen van ’Dialoog met de natuur’, stelt prinses Irene vast dat er veel veranderd is. Zo heeft ze geen contact meer met haar geleidegeest Zoro, die haar ooit de voeten masseerde en haar naar links en rechts duwde als antwoord op haar vragen. „Het is natuurlijk een realiteit dat we met niet geïncarneerde wezens om ons heen leven. En ook daarmee leven wij al dan niet bewust in dialoog.”
Zoro, of Zoroaster, stond voor de strijd tussen goed en kwaad, maar de prinses kijkt daar nu heel anders tegenaan: „Er is geen goed of slecht.”
De prinses is veranderd, zegt ze. Ze is ’steeds vrijer van dogma’s, van oordelen van anderen, en ook van begeerte en verlangens’.
Het leven heeft de prinses ’flexibeler en relativerender’ gemaakt. Zo was ze tien jaar geleden nog geneigd om overal ’geen toeval’ in te zien, vermoedde ze diepere betekenissen achter de kleinste voorvallen. „Maar je kunt dat overdrijven. Als ik nu een lekke band krijg dan kan ik ook denken dat er wellicht helemaal geen diepere betekenis achter schuilt, dat het wél toeval was.”
Misschien heeft het met leeftijd te maken, oppert de prinses (68), maar het gaat haar naar eigen zeggen tegenwoordig beter af om niet te oordelen. Ze heeft geleerd „van anderen te houden, al begrijp ik hun standpunt niet.”

Spiritualiteit is „een levenslange zoektocht, een vallen en opstaan, door eigen schaduwstukken heengaan en blij durven zijn met wie ik ben.”
Prinses Irene: ’Spiritualiteit is vallen en opstaan, door eigen schaduwstukken heengaan’.

HET NATUURCOLLEGE
Prinses Irene: „Mijn spiritualiteit, of levenshouding zet ik om in mijn werk. Vanuit het NatuurCollege, dat ik in 2005 oprichtte, hebben we een programma gestart om kinderen op school weer buiten te brengen zodat zij echt in contact komen met de natuur en leren dat ze daar een onderdeel van zijn. Zo worden ze in de breedste zin van het woord wereldburger.
Het project, ’Natuur-Wijs’, doen we samen met Staatsbosbeheer en de Universiteit van Utrecht. Schoolklassen gaan samen met boswachters en leerkrachten en een lid van onze projectgroep drie keer per jaar de natuur in. Om daar te ervaren met hart, hoofd en handen. Oftewel: voelen, kennis én praktische dingen in de natuur doen. Dit draagt bij aan een veelzijdige ontwikkeling en aan de identiteitsvorming van het kind. De ervaring van verbondenheid met de natuur helpt het kind zich ook te verbinden met de samenleving.”


Voor een krantenabonnement - KLIK HIER

 

Meer informatie.....

Publicaties Irene van Lippe Biesterfeld	KLIK HIER
Korte beschrijving Aarde ik hou van jou	KLIK HIER
Signeersessie 2004 in Brummen	KLIK HIER
NatuurCollege - Lippe Biesterfeld Foudation	KLIK HIER
Portret van Prinses Irene	KLIK HIER

 

Website informatie